بسم رب الحسین (علیه السلام)

... و به خواست خدا عاشورا در آینه مشیت الهی تجلی کرد و کربلا در میانه دو نهر جاری سر برآورد , تا بستری باشد برای حماسه ای سترگ که ترسیم گر هندسه اهورایی « هیهات من الذله » تا امتداد هستی است. همان حماسه ای که سالار شهیدش میراث دار معجزه نوح و ابراهیم و موسی است و اعجاز مسیحائی اش حیات را نه به یک پیکر مرده بلکه به پهنه پوسیده جهان باز آورد , و دم عیسویش دیدگان دنیا زده تاریخ را برای همیشه بینا کرد. همان حماسه ای که سید قتیلش فرزند رسول کوثر و صداقت است. و اربعین هنگامه ای خواهد بود برای تفسیری سبز از واقعه ای سرخ , و روزنه ای میان وصل و هجران. همان لحظه ای که کاروان اسارت در گلستان شهادت شعار عزت و فریاد افتخار سر می دهد . به بند آمدگان قافله غربت در اوج صبری جمیل برگلزار پروانه هاي بی پروا همچون شمعی در سوز و گدازند و اشک خون بر خاک لاله گون می ریزند. محشری از عشق و اندوه بر پا می شود و دریایی از عاطفه و غم موج می گیرد.